Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Η ζωή του Χριστιανού σε κάθε εποχή είναι δύσκολη και γεμάτη θλίψεις. Το είπε ο Κύριος: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωαν. ιστ΄ 33). Και ο Απόστολος Παύλος συνιστά
στους Ρωμαίους και σε όλους τους Χριστιανούς να υπομένουν τις θλίψεις (Ρωμ. ιβ΄ 12). Θλίψεις λοιπόν, διωγμούς και δοκιμασίες γνώρισαν οι Χριστιανοί σε όλες τις εποχές, όμως η εποχή μας, εποχή της παγκοσμιοποίησης, έχει τις ιδιαιτερότητές της, σε σχέση με τις προηγούμενες.

Τη σύγχρονη κοινωνία ο Ορθόδοξος Αμερικανός καθηγητής Φιλοσοφίας της Ιατρικής Τρίστραμ Ένγκελχαρντ την χαρακτηρίζει «μεταχριστιανική και νεοπαγανιστική» ( Η. Tristram Engelhardt, Jr «Τα θεμέλια της Βιοηθικής – Μια Χριστιανική θεώρηση», Εκδ. Αρμός, Αθήνα, 2007, σελ. 470). Και προσθέτει:

«Οι Χριστιανοί θα χρειαστεί να μάθουν να ζουν χριστιανικά σ΄ ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο εχθρικός προς τον δικό τους τρόπο ζωής. Δεν είναι μόνον ότι ο Χριστιανισμός αποκαθηλώνεται και αμφισβητούνται οι παραδοσιακές κοινωνικές δομές… Η Ορθοδοξία βρίσκεται περικυκλωμένη από μια κουλτούρα, η οποία, ακόμη κι όταν είναι κατ’ επίφασιν χριστιανική, είναι παγανιστική… Η σύγχρονη νέο-ειδωλολατρία είναι κατά τρόπο συγκεκριμένο και συνειδητό μεταχριστιανική. Θέλει να παραμερίσει την Ορθοδοξία. Έτσι οι Χριστιανοί βρίσκονται σε μια κοινωνία που τείνει να εντάξει τους ίδιους και τα παιδιά τους σε ένα κοσμοπολίτικο ήθος, που επηρεάζει όλους τους τομείς της ζωής. Όταν αντιστέκονται, θεωρούνται <δυσανεκτικοί>, ακραίοι και αντίθετοι με τον πυρήνα αξιών που διαμορφώνουν την κυρίαρχη κουλτούρα».

Η δικιά μας η ζωή σ’ αυτή την καταιγίδα που ζούμε πώς μπορεί να διαμορφωθεί;  

Πρώτον να έχουμε ακλόνητη και ζέουσα Πίστη. Χωρίς Πίστη στον νικητή του θανάτου Θεάνθρωπο Ιησού είμαστε ένα φτερό στον θυελλώδη άνεμο. 

Δεύτερον να έχουμε αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο. Αγάπη που « πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». (Κορ.Α΄ ιγ΄ 7). 


Τρίτον να είμαστε έτοιμοι για την μαρτυρία και το μαρτύριο μας ενώπιον «ηγεμόνων και βασιλέων» (Μαρκ. ιγ΄ 9). Είναι συγκλονιστικό το παράδειγμα των νέων Χριστιανών μαρτύρων στη Συρία και στο Ιράκ. Όταν βρέθηκαν από τους ισλαμιστές μπρος στο δίλημμα να αλλαξοπιστήσουν ή να πεθάνουν προτίμησαν τον θάνατο από το να ασπαστούν το Ισλάμ. Μαρτυρία είναι κάθε πράξη που κηρύσσει Χριστό, Εσταυρωμένο και Αναστημένο.

Τέταρτο είναι η άμυνα και η προάσπιση της Πίστης μας, των Αρχών μας, της Παράδοσής μας, της Πατρίδας μας. Σαφές παράδειγμα αυτής της άμυνας έναντι της επίθεσης του «εκσυγχρονισμού» ήταν τα δύο συλλαλητήρια της Εκκλησίας για τις ταυτότητες, που αν και πολεμήθηκαν από την εκσυγχρονιστική εξουσία και υπονομεύθηκαν εκ των έσω – γιατί και η Εκκλησία έχει διαβρωθεί από τον εκσυγχρονισμό – ήταν μια πράξη αντίστασης στην αλλοτρίωση της συνείδησής μας, που θέλουν να μας επιβάλλουν.

Άμυνα είναι η προσευχή, άμυνα είναι να μην βλέπουμε στην τηλεόραση εκπομπές και σίριαλ που δεν ταιριάζουν στο ήθος μας, στην Παράδοσή μας. Άμυνα είναι να μην υποκύπτουμε στον καταναλωτισμό, στα όσα μας επιβάλλει η προπαγάνδα. Άμυνα είναι, παρά τις δυσκολίες, να συνεχίζουμε να ζούμε ως άνθρωποι, και όχι ως ρομπότ. 


Πέμπτο και τελευταίο είναι να μην υπάρχει ημέρα που να μην διδάσκουμε τον συνάνθρωπό μας, να μην μεταλαμπαδεύουμε στους νεότερους τα όσα παραλάβαμε από τους γονείς και παππούδες και γιαγιάδες μας. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς δάσκαλος για να πει δυο λόγια που θα μείνουν στα παιδιά και στα εγγόνια του. Κυρίως το παράδειγμά του μετράει και μιλάει στις ψυχές τους.


Οι άνθρωποι και ειδικότερα οι Χριστιανοί έχουν περάσει πολλές μπόρες στα 2000 χρόνια της παρουσίας τους στη Γη. Τώρα περνούν άλλη μία. Είναι πιο ύπουλη, πιο δόλια από τις προηγούμενες και είναι αποτέλεσμα της λογικοκρατίας, της αυτονόμησης από τον Θεό και του ηδονισμού στη Δύση, κατά τους τελευταίους τρεις αιώνες. Ο δυτικός άνθρωπος είναι αιχμάλωτος των παθών του, αλλά πιστεύει πως έτσι ζει ελεύθερα… Ο Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αμαρτωλός, γεμάτος πάθη και αδυναμίες, αλλά τα ξέρει και τα ομολογεί. Ο Δυτικός άνθρωπος είναι γεμάτος πάθη και αδυναμίες, αλλά τα βαφτίζει αρετές, τα ανάγει σε κανόνες ζωής και τα επιβάλλει στους άλλους ανθρώπους ως «εκσυγχρονισμό»… Λόγω του πάθους του εγωισμού του ο Δυτικός άνθρωπος δεν ανέχεται διαφοροποιήσεις από τη δική του αντίληψη για τη ζωή. Γι’ αυτό και επιδιώκει να παύσει να υπάρχει η Ορθόδοξη αντίληψη, ως «παρωχημένη» και «μεσαιωνική». Αυτή είναι μια δυσκολία για τους σημερινούς Ορθοδόξους στην πνευματική άμυνα τους – η Ορθοδοξία έχει μάθει να αμύνεται στο πέρασμα των αιώνων έναντι Ανατολής και Δύσης… Επί πλέον δυσκολία υπάρχει για τους Έλληνες Ορθοδόξους, που είμαστε λίγοι και, κατά την κοσμική αντίληψη, αδύνατοι. Όμως πρέπει, οφείλουμε να αμυνθούμε, και να έχουμε θάρρος και Πίστη στον Χριστό, που μας τονίζει «θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μας διαβεβαιώνει «ότι παν το γεγεννημένον εκ του Θεού νικά τον κόσμον» (Α΄ Ιωαν. ε΄ 4). 

 Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΠΗΓΗ
Back To Top